یزت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یزت . [ ی َ زَ] (فارسی باستان، اِ) صورت قدیم ایزد در دوره ٔ ساسانی و مذهب زرتشت که به رب النوعهای آفتاب و ماه و آتش و آب و باد اطلاق می شده است . (از ایران باستان ج ٢ ص ١٥٢٨ و ٩٩٣ و ج ٣ ص ٢٥٢٩). رجوع به ایزد و یزدان شود.