یافی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یافی . (اِخ ) عمربن محمد بکری یافی مکنی به ابوالوفا و ملقب به قطب الدین، شاعر و عالم به فقه حنفی و حدیث و ادب بود. در یافازاده شد و در دمشق به سال ١٢٣٣ هَ . ق . (١٨١٨ م .) درگذشت . دیوان شعر و رسائلی دارد. (از اعلام زرکلی ).
یافی . (ص نسبی ) منسوب به یافا. رجوع به یافا شود.