یاری دهنده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یاری دهنده . [ دَ هََ دَ / دِ ] (نف مرکب ) یاریگر. معین . ناصر. نصیر. یاری ده : این نوشته ای است از جانب بنده ٔ خدا زاده ٔ بنده ٔ خدا ابوجعفر امام قائم بامراﷲ امیرالمؤمنین به سوی یاری دهنده ٔ دین . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٠٦). گفت مرا یاری دهنده خداست . (قصص الانبیاء ص ٣٣).