گیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گیه . [ ی َه ْ ] (اِ) مخفف گیاه است . گیاه و علف را گویند. (از برهان قاطع) (از صحاح الفرس ) (از بهار عجم ) (انجمن آرا) (آنندراج ) : زمرد و گیه سبز هر دو یکرنگ است ولیک از آن به نگین دان کنند از این به جوال . حکیم ازرقی (از بهار عجم ). عیسی و خرش هر دو چو در مجلس مااند آن را چو سماع آمد این را گیهی گو. سنایی . رجوع به گیاه شود.