گیلک

گیلک . [ ل َ ] (ص، اِ) به زبان گیلان، مردم عامی و روستایی و رعیت را گویند. (برهان قاطع) (فرهنگ جهانگیری ) (آنندراج ) (فرهنگ شعوری ). ◄ از اهل گیلان . گیلانی . گیلی . جیلی . جیلانی .

گیلک . [ ل َ ] (اِ) اسم فارسی زعرور باشد. (فهرست مخزن الادویه ). گیل . گیل سرخ . رجوع به زعرور شود.

گیلک . [ ل َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان فیروزآباد. واقع در ٥٥٠٠ گزی شمال باختر فیروزآباد و هزارگزی شوسه ٔ شیراز به فیروزآباد. محلی جلگه و هوای آن معتدل و سکنه ٔ آن ٢٤١ تن است . آب آن از چشمه تأمین میشود. محصولات آن غلات و برنج و شغل اهالی زراعت و صنایع دستی آنان گلیم بافی است . خرابه های معروف به آتشکده مربوط به دوره ٔ ساسانیان در ١٥٠٠گزی شمال آن واقع است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧).