گچیان

گچیان . [ گ َ ] (اِخ ) آن را صندوقه نیز گویند. صخره ای است در استرآباد نزدیک آب چاروا و نهر شصت کلا. (سفرنامه ٔ مازندران و استرآباد رابینو بخش انگلیسی ص ١٠١).

گچیان . [ گ َ ] (اِخ ) دهی است از بخش پشت آب شهرستان زابل، ٤٠٠٠گزی شمال بنجار و ٤٠٠٠گزی راه مالرو جلال آباد به زابل . جلگه، گرم معتدل و سکنه ٔ آن ٩٣٦ تن . آب آن از رودخانه ٔ هیرمند. محصولات آن غلات و لبنیات . شغل اهالی زراعت، گله داری و صنایع دستی آنان گلیم و کرباس بافی است وراه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).