گوژپشت

گوژپشت . [ پ ُ ] (ص مرکب ) دوتا. خمیده . گوژ. گوز. منحنی . رونو. کوز. کمانی . اَحْدَب . اَقْوَس . (منتهی الارب ) : همی بود تا خویشتن را بکشت زهی چرخ گردنده ٔ گوژپشت . فردوسی . گیتی فرتوت گوژپشت دژم روی بنگر تا چون بدیع گشت و مجدد. منوچهری . این پیر گوژپشت کهن گشته شاخ گل باز از صبا به صنعت باد صبا شده ست . ناصرخسرو. بود در خانه گوژپشتی پیر زنی از ابلهان ابله گیر. نظامی (هفت پیکر ص ١٨٣). گفت فلان نیمشب ای گوژپشت بر سر کوی تو فلان را که کشت . نظامی (مخزن الاسرار ص ٩١). گرچه کَشَف چو پسته بُوَد سبز و گوژپشت حاشا که مثل پسته ٔ خندان شناسمش . خاقانی (دیوان چ سجادی ص ٧٩٥). ◄ مجازاً، فلک . آسمان . چرخ : تو زین بی گناهی که این گوژپشت مرا برکشید و به زودی بکشت . فردوسی . - دایه ٔ گوژپشت ؛ فلک . آسمان : بسی چون مرا زاد و هم زود کشت که نفرین بر این دایه ٔ گوژپشت . نظامی . - گردنده ٔ گوژپشت ؛ فلک . چرخ : چنین است گردنده ٔ گوژپشت چو نرمی نمودی بیابی درشت . فردوسی .