گوهرکش

گوهرکش . [ گ َ / گُو هََ ک َ / ک ِ ] (نف مرکب ) کشنده ٔ گوهر. حامل گوهر : نشسته به هر گوشه گوهرکشی برانگیخته آبی از آتشی . نظامی . گشاد از گوش گوهرکش بسی لعل سم شبدیزرا کرد آتشین نعل . نظامی . چار گوهر ز گوش گوهرکش برگشاد آن نگار حوراوش . نظامی . ◄ دارای گوهر. که در آن یا بر آن گوهر باشد. ◄ (اِ مرکب ) دست برنجن و دستبند مرصع را گویند. (از برهان قاطع) (از انجمن آرا) (از جهانگیری ) (از بهار عجم ) (از آنندراج ) (از فرهنگ شعوری ) (ناظم الاطباء) : ز بهر ساعد شاخ ابر ساخت گوهرکش که قطره در خوشاب است و سبزه شبه دوال . رفیع لنبانی (از فرهنگ رشیدی ).