گوهرنگار

گوهرنگار. [ گ َ / گُو هََ ن ِ ] (نف مرکب ) نگارنده ٔ گوهر. ◄ (ن مف مرکب ) به گوهر نگارشده . گوهرآگین . مرصع. (بهار عجم ) مزین به گوهر. گوهرنشانده . (آنندراج ) : ز زرین و سیمین گوهرنگار ز دینار و از گوهر شاهوار. فردوسی . یکی تخت پیروزه ٔ میش سار یکی خسروی تاج گوهرنگار. فردوسی . همان جامه دیبای چینی هزار از او پنج زربفت گوهرنگار. فردوسی . بلورینه تختی درّ شاهوار بتی بر وی از زرّ گوهرنگار. اسدی . و اندر نبرد خنجر گوهرنگار تو از رنگ خون دشمن سازد نگار ملک . مسعودسعد. چو زین آبگون چرخ گوهرنگار گذشته ز سالش دو پنج و چهار. اسدی . باد مسلم شده کف و بنان ترا خنجر گوهرنگار خامه ٔ گوهرفشان . خاقانی . نخست از جواهر درآمد به کار که دراعه و درع گوهرنگار. نظامی . در معاطف عاطف و مواقف اجلال، سه مربط فیل با اجلال زرتار و هودج گوهرنگار. (از دره ٔ نادره چ شهیدی ص ٤٨٤). - گنبد گوهرنگار ؛ آسمان پرستاره : گشت بساط ثناش مرکز عودی لباس گشت ضمان بقاش گنبد گوهرنگار. خاقانی . - چرخ گوهرنگار ؛ آسمان پرستاره .