گودر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(گَ یا گُ دَ) (اِ.)<BR>۱- بچة گاو، گوساله.<BR>۲- بچة گاو کوهی، بچة گوزن.<BR>۳- پوست گوساله.<BR>۴- نوعی غلة خودرو که در میان زراعت گندم و جو روید و آن راجدور یا جودره خوانند.<BR>۵- نام مرغی است کوچک از نوع مرغابی که گوشت آن به غایب بدبو میباشد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(گَ یا گُ دَ) (اِ.) ۱- بچه گاو، گوساله. ۲- بچه گاو کوهی، بچه گوزن. ۳- پوست گوساله. ۴- نوعی غله خودرو که در میان زراعت گندم و جو روید و آن راجدور یا جودره خوانند. ۵- نام مرغی است کوچک از نوع مرغابی که گوشت آن به غایب بدبو میباشد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گودر. [ گ َ دَ ] (اِخ ) نام پسر شاپور. (برهان ) (رشیدی ) (آنندراج ). رجوع به گودرز شود.
گودر. [گُو دَ ] (اِخ ) دهی است از بخش دهدز شهرستان اهواز که در ٧ هزارگزی شمال دهدز، کنار راه مالرو لفنیان به گردبندان واقع شده است . کوهستانی و معتدل است . ١٠٥تن سکنه دارد. آب آن از چشمه و قنات تأمین میشود. محصول آن غلات و صیفی و شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).
گودر. [ گ َ دَ ] (اِخ ) نام پهلوانی ایرانی . (برهان ) (رشیدی ) (آنندراج ). رجوع به گودرز شود.