گوتیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گوتیه . [ گ ُ ی ِ ] (اِخ ) نجیب زاده ای از اهالی بورگُنْی که ریاست پیشقراولان جنگ صلیبی اول را به عهده داشت . وی در سال ١٠٩٦ م . در نزدیکی نیسه درگذشت .
گوتیه . [ گ ُ ی ِ ] (اِخ ) تئوفیل (١٨١١ -١٨٧٢ م .). نویسنده ٔ فرانسوی که در تارب متولد شد. وی ابتدا از طرفداران جدی رمانتیسم بود ولی بعداً بی آنکه از گذشته ٔ خود پشیمان باشد به جایی رسید که شعر باسوزوگدازی درباره ٔ زیبایی واقعی در کتاب «میناها و نگین ها» سرود. وی داستانهای دیگری چون کاپیتن فراکاس، داستان مومیایی و تاریخ رمانتیسم نیز دارد.
گوتیه . [ گ ُ ی ِ ] (اِخ ) خاورشناس فرانسوی که کتاب «حی بن یقظان » ابن طفیل را منتشر کرد (١٩٠٠ م .). وی کتاب «الفرق بین الدین و الفلسفة» ابن رشد را نیز ترجمه کرده است (١٩٠٩).