گوباره

گوباره . [ گ َ / گُو رَ/ رِ ] (اِ مرکب ) به معنی دوم، گواره که گله ٔ گاومیش باشد. (برهان ) (آنندراج ) (از انجمن آرا). رمه ٔ گاو و خر. (صحاح الفرس ). مطلق رمه . (مؤلف ) : وای از آن آوا که گرگوباره زآنجا بگذرد بفکند نازاده بچه، بازگیرد زاده شیر. منجیک . ناید هگرز زین یله گوباره جز درد و رنج عاقل بیچاره . ناصرخسرو. هرگز کس آن ندید که من دیدم زین بی شبان رمه یله گوباره . ناصرخسرو (از آنندراج ). نشناسم از این عظیم گوباره جز دشمن خویش بالمثل یک تن . ناصرخسرو. شو حذر دار حذر زین یله گوباره بل نه گوباره کز این قافله ٔشیطان . ناصرخسرو. ◄ جایگاه گاوان . (برهان ). طویله ٔ گاو. (آنندراج ) : تو گاوان را به گوباره سزایی چگونه ویس را از رام پایی ؟ (ویس و رامین ). در این گوباره چون گردی بر آخور چون خر عیسی به سوی عالم جان شو که چون عیسی همه جانی . سنائی . مانند گاو چشم به گوباره بر مدار. ابن یمین . ◄ گاوبان . (آنندراج ) (ناظم الاطباء).