گواچو
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(گُ) (اِ.) ریسمانی است که از درختی آویزند و بر آن نشینند و در هوا تاب خورند؛ گواچه، تاب، گازره، بادپیچ.<br>
فرهنگ فارسی معین
(گُ) (اِ.) ریسمانی است که از درختی آویزند و بر آن نشینند و در هوا تاب خورند؛ گواچه، تاب، گازره، بادپیچ.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گواچو. [ گ ُ ] (اِ) ریسمانی باشد که در روزهای عید از جایی آویزند و بر آن نشینند و در هوا آیند و روند. (برهان ) (آنندراج ). گواچه . تاب . گازه . بادپیچ .