گهردار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گهردار. [ گ ُ هََ ] (نف مرکب ) مخفف گوهردار : گفتم چه صاعقه است گهردار تیغ او گفتا جداکننده ٔ جسم عدو ز جان . فرخی . زدوده تیغ گهردار رنگ داده به خون بنفشه زار و سمن زار و لاله زار تو باد. سوزنی . رجوع به گوهردار شود.