گله گاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گله گاه . [ گ َ ل َ / ل ِ ] (اِخ ) ناحیه ای از محال سبعه جزء ولایت خمسه است . (جغرافیای غرب ایران ص ١١٦).
گله گاه . [ گ ِ ل َ / ل ِ ] (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان شاه ولی بخش مرکزی شهرستان شوشتر که در ٢٤هزارگزی باختر شوشتر و ١٦هزارگزی جنوب باختری راه شوسه ٔ دزفول به شوشتر واقع شده و دارای ٥٠ تن سکنه است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).
گله گاه . [ گ ِ ل َ / ل ِ ] (اِ مرکب ) جایی که مردم اجلاف و هرزه چانه درآنجا جمع باشند. (آنندراج ) (بهار عجم ) : حرفی که دگر نامزد مجلس شاه است افسانه ٔ آیند و روند گله گاه است . حکیم شفایی (از آنندراج ).