گلابه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گلابه . [ گ ُ ب َ / ب ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان دوقایی بخش حومه ٔ شهرستان قوچان واقع در ٣٨هزارگزی جنوب قوچان و ١٢هزارگزی جنوب راه شوسه ٔ عمومی مشهد به قوچان . هوای آن معتدل و دارای ٣٠ تن سکنه است . آب آنجا از چشمه و محصول آن غلات و بنشن و شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).
گلابه . [ گ ِ ب َ / ب ِ ] (اِ مرکب ) گل و لای . (غیاث ) (آنندراج ). گِلاب . ◄ گِل به آب سرشته که بدان دیوار اندایند. (غیاث ) (آنندراج ) : چو دیوار شهر اندرآید ز پای گلابه نباید که ماند بجای . فردوسی .