گل کوزه

گل کوزه . [ گ ُ ل ِ زَ / زِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گلی را گویند که در کوزه ها گذاشته به مجلس آورند، مانند: نسرین و نرگس . (انجمن آرا). نسرین . (برهان ) (جهانگیری ). گل نسرین که گل مشکی نیزگویند و به هندی سیوتی خوانند. (فرهنگ رشیدی ). گلی سفید مشابه گل نسرین مگر قدری از آن کلان باشد و در خوشبویی کم . (غیاث ). گل سفید. (آنندراج ) : کنون خالی نباید کوزه از می چون گل کوزه پر از شبنم شد ارچه پر نگردد کوزه از شبنم . میرخسرو (از آنندراج ). در گل کوزه نگر تا باد را در کوزه کرد یاسمن آن دیده بهر خنده دندان کرده باز. خسرو (از فرهنگ رشیدی ). گل کوزه ز دور چرخ گردان ندید از خاک پاک سندگردان . خسرو دهلوی . ◄ بعضی تصریح کرده اند که گل کوزه و گل صدبرگ که گلی است دیگر زرد و سرخ رنگ فارسی هندوستان است . و بعضی اطبای این زمان در این دیار گل نسرین همین گل کوزه را گویند و بعضی نسترن خوانند و گلقند آنرا بهتر از گلقندگل سرخ دانند. (آنندراج ). ◄ نرگس را هم گفته اند چه قلم آنرا در کوزه ها کرده در خانه نهند. (برهان ).