گل پرست

گل پرست . [ گ ُ پ َ رَ ] (نف مرکب ) عاشق گل . دوستدارنده ٔ گل . کسی که گل را بسیار دوست دارد. آنکه به پرورش گل اهتمام فراوان دارد : نگه کرد دستان ز تخت بلند بپرسید کاین گل پرستان که اند. فردوسی . باغ بتخانه گشت و گلبن بت باده خواران گل پرست شمن . فرخی . گلبن پرند لعل همی برکشد بسر باران گل پرست همی گسترد نثار. فرخی . باغ گردد گل پرست و راغ گردد لاله گون باد گردد مشکبوی و ابر مرواریدبار. فرخی . چو سرو سهی دسته ٔ گل به دست سهی سرو زیبا بود گل پرست . نظامی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

نام زنانه