گل میان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گل میان . [ گ ُ ] (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان ایرج بخش اردکان شیراز واقع در ٩٠٠٠٠گزی خاور اردکان و ٣٠٠٠گزی راه فرعی مائین به تخت جمشید.دارای ٢٠ تن سکنه است . به این ده کاظم آباد هم میگویند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧). قریه ای است دوفرسنگی میانه ٔ جنوب و مشرق وشنک . (فارسنامه ٔ ناصری ).
گل میان . [ گ ُ ] (اِخ ) از قرای بلوک ایرج است . (جغرافیای غرب ایران ص ١٠٩).