گل انداز

گل انداز. [ گ ُ اَ ] (اِ مرکب ) آن قدر مسافت که اگر گلی بیندازند تا آنجا تواند رسید لیکن این فارسی صناعی است . (آنندراج ) : زین چمن هرچند گلچین تماشای توأم دور از آغوش وصالت یک گل اندازم هنوز. میرزا بیدل (از آنندراج ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی