گل آتشی

گل آتشی . [ گ ُ ل ِ ت َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) همان گل سرخ است که آنرا گل سوری نیز گویند. (آنندراج ). گل که آنرا بهندی سداگلاب نامند و بعضی نوشته اند که همین گل سرخ است که از آن گلاب گیرند. (غیاث ) : درین بهار چو پروانه و چو بلبل سوخت گل چراغ و گل آتشی هزاران را. خواجه آصفی (از آنندراج ). و از این بیت عبداﷲ وحدت قمی مستفاد میشود که گل آتشی سرخ نیمرنگ است که در عرف هند سداگلاب خوانندو او همیشه بشکفد و به صورت گل گلاب باشد. (آنندراج ) : وفا و شرم مجو از بتی که رخ افروخت که لاله عطر وگل آتشی گلاب ندارد. (از آنندراج ).