گفت و شنود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گفت و شنود. [ گ ُ ت ُ ش َ / ش ِ / ش ُ ] (ترکیب عطفی، اِمص مرکب ) گفتن و شنودن . مباحثه . مکالمه . جر و بحث : تااز برای گفت و شنود است خلق را گوش سخن نیوش و زبان سخن گزار. سوزنی . عمری گذشت و گفت و شنود تو رو نداد ای بی نصیب گوشم و ای بی نوا لبم . عرفی (از آنندراج ). رجوع به گفت و شنید شود.