گشتا

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

گشتا. [ گ ُ ] (اِ) بهشت را گویند و بعربی جنت خوانند. (برهان ) (آنندراج ) : زآنکه گشتای خوب کاران راست جمله عقبی حلال خواران است . سنایی .