گران سایه

گران سایه . [ گ ِ ی َ / ی ِ ] (ص مرکب ) کنایه از مردمی عالیرتبه و صاحب جاه و مرتبه . (برهان ) (انجمن آرا). گران پایه . (آنندراج ). ج، گران سایگان : ز پهلو برفتند پرمایگان سپهبدسران و گران سایگان . فردوسی . چو دید آن دو مرد گران سایه را به دانایی اندر سرمایه را. فردوسی . دو گرد دلیر گرانمایه را سرافراز شیر گران سایه را. فردوسی . ◄ جاهل و متکبر.(آنندراج ) (انجمن آرا) : نشسته به در [ فریدون ] بر گران سایگان به پرده درون جای پرمایگان . فردوسی . ◄ خیلخانه دار. صاحب سپاه انبوه . (آنندراج ) (انجمن آرا).