گداطبع

گداطبع. [ گ َ / گ ِ طَ ] (ص مرکب ) خسیس . دنی . (آنندراج ). لئیم یا پست فطرت . کسی که طبعاً گدا و مایل به گدایی باشد : گداطبع اگر در تموز آب حیوان به دستت دهد جور سقا نیرزد. سعدی . خواجه می نازد به سیم و زر گداطبع [ و ] بلاست خواجه آن باشد که در مهر و وفا درویش نیست . نورالدین ظهوری (از آنندراج ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی