گبول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گبول . [ گ َ ] (اِخ ) دهی از دهستان کنارک شهرستان چاه بهار، در ٢٩٠٠٠گزی شمال باختری چاه بهار و ٣٠٠٠گزی باختر شوسه ٔ چاه بهار به ایرانشهر. جلگه و گرمسیر مالاریائی و سکنه ٔ آن ١٥٠ تن، زبان آنان بلوچی، فارسی . آب آن از چاه و باران . محصول آن غلات و لبنیات . شغل مردم زراعت و گله داری است . راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).