گاوکچ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گاوکچ . [ ک ُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان خورخوره بخش دیواندره ٔ شهرستان سنندج، واقع در ٣٦٠٠٠گزی شمال باختر دیواندره کنار راه مالرو عزیزآباد به جعفرخان . کوهستانی، سردسیر، دارای ٤٥٠تن سکنه . آب آن از چشمه، محصول آنجا غلات، لبنیات، توتون، حبوبات، شغل اهالی زراعت، گله داری، صنایع دستی زنان حاجیم بافی، راه مالرو است . در دو محل بفاصله ٔ ٤٠٠٠گزی واقع و گاو کچ بالا و پائین نامیده شده سکنه ٔبالا ٢٣٠ تن است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).