گاوسر

گاوسر. [ س َ ] (ص مرکب ) گاوسار. آنچه سرش شبیه به گاو باشد. ◄ گرزی که سر آن به هیأت گاو است : همه نامداران پرخاشخر ابا نیزه و گرزه ٔ گاوسر. فردوسی . وز آن جایگه شد بنزد پدر بچنگ اندرون گرزه ٔ گاوسر. فردوسی . بچنگ اندرون گرزه ٔ گاوسر بسر برش رخشان شده تاج زر. فردوسی . یکی گرزه ٔ گاوسر برگرفت جهانی بدو مانده اندرشگفت . فردوسی . ابا باره و گرزه ٔ گاوسر ابا طوق زرین و زرین کمر. فردوسی . چو تنگ اندرآورد با من زمین برآهختم آن گاوسر گرز کین . فردوسی . در یکدست کتاره ای چون قطره ٔ آب و در دست دیگر گاوسری چون قطعه ٔ سحاب . (حبیب السیر ج ٢ ص ٣٩٧ س ٩). رجوع به گاوسار شود. ◄ نام گرز فریدون . همان گاوسار، گاوچهر است آن را گاوسره هم گویند با زیادتی ها در آخر. (برهان ) : تبه گردد آن هم بدست تو بر بدین کین کشد گرزه ٔگاوسر. فردوسی . رجوع به گاوسار شود.