گاوروی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گاوروی . (ص مرکب ) گرزی که آن را بصورت گاو سازند، گرزه ٔ گاوروی : زند برسرت گرزه ٔ گاوروی به بندت درآرد از ایوان به کوی . فردوسی . زِره دار با گرزه ٔ گاوروی برفتند گردان پرخاشجوی . فردوسی . مرا دید با گرزه ٔ گاوروی بیامد به نزدیک من جنگجوی . فردوسی . بفرمود تا جوشن و خود اوی همان نیزه و گرزه ٔ گاوروی . فردوسی . همی رفت با گرزه ٔ گاوروی چه دیدند شیران پرخاشجوی . فردوسی . بزد بر سرش گرزه ٔ گاوروی بخاک اندرآمد سر جنگجوی . فردوسی .