کینه گه

کینه گه . [ ن َ / ن ِ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) کینه گاه . میدان جنگ . رزمگاه . عرصه ٔ کارزار : به پیش نیاکانْت بسته کمر به هر کینه گه با یکی کینه ور. فردوسی . زمانی نکرد او یله جای خویش بیفشرد بر کینه گه پای خویش . فردوسی . همه نامداران شمشیرزن بر این کینه گه بر شدیم انجمن . فردوسی . خنک آنکه بر کینه گه کشته شد نه از ننگ ترکان سرش گشته شد. فردوسی . و رجوع به کینه گاه شود.