کین آختن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کین آختن . [ ت َ ] (مص مرکب ) کین کشیدن . کینه کشیدن . انتقام گرفتن : دگر اسب شبدیز کز تاختن نماندی به هنگام کین آختن . فردوسی . همی برد بر هر سویی تاختن بدان تاختن بود کین آختن . فردوسی . یلانی که شان پیشه کین آختن شبانروز خو کرده بر تاختن . اسدی .