کیفر کشیدن

کیفر کشیدن . [ ک َ / ک ِ ف َ ک َ / ک ِ دَ ] (مص مرکب ) کیفر بردن . به جزای عمل خود رسیدن . مجازات یافتن . مکافات دیدن : در فروبست آن زن و خر را کشید شادمانه، لاجرم کیفر کشید. مولوی (مثنوی ). رجوع به کیفر بردن شود. - کیفر از کسی کشیدن ؛ وی را به جزای عمل خود رساندن . مجازات کردن : سپاس جهاندار بگذار ورنه به کفران نعمت کشند از تو کیفر. هندوشاه نخجوانی (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا).