کیشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کیشی . (اِخ ) مولانا شمس الدین محمدبن احمد الحکیم . عالم و عارف و صوفی بود و در علوم و فروع اصول ممارست داشت و در معقول و منقول تألیفاتی دارد. قطب الدین محمودبن مسعودبن مصلح شیرازی از شاگردان وی بود. او راست : کتاب الهادی فی النحو. وی را قصایدی نیز هست که دلیل به کثرت فضل و علو همت و وفور علم و حکمت اوست . (از شدالازار چ قزوینی ص ١١٠ و ١١١). و رجوع به همین مأخذ ص ١١٠ و ١١١ و ٤٩٢ و ٤٩٨ شود.
کیشی . (ص نسبی ) منسوب به کیش است که جزیره ٔ قیس باشد. (از انساب سمعانی ). رجوع به کیش (اِخ ) شود.