کویج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کویج . [ ک ِ / ک ُ ] (اِ) نام پارسی زعرور احمر است که بستانی باشد نه کوهی، وبعضی کویژ به زای فارسی، مطلق زعرور را دانند. (آنندراج ) (انجمن آرا). قسمی زالزالک . زالزالک بری . (از یادداشت به خط مرحوم دهخدا). کوهیج . (فرهنگ فارسی معین ). رجوع به کوهیج شود.
کویج . [ ک ُ ] (اِخ ) دهی از دهستان مشکین خاوری است که در بخش مرکزی شهرستان خیاو واقع است و ٥٣٩ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٤).