کوچه گرد

کوچه گرد. [ چ َ / چ ِ گ َ] (نف مرکب ) آن که در کوچه ها بگردد و اکثر این قسم مردم رند و حسن پرست و تماشایی می باشند. (آنندراج ). آن که در محله ها و کوچه ها گردد (غالباً این نوع کسان رند و حسن پرست اند). (فرهنگ فارسی معین ) : طفل اشکم کوچه گردآستین از بی کسی است دیده بر حالش ندارد دل گرفتار خود است . میرزا رضی دانش (از آنندراج ). ◄ آواره و بی جا و مقام و منزل بر دوش . ◄ طواف و آنکه در کوچه و برزن می گردد و متاع خود را می فروشد. (ناظم الاطباء). کسی که در کوچه ها و برزنها گردد و امتعه ٔ خود را به فروش رساند. طواف . (فرهنگ فارسی معین ).