کوچ نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(نِ) [ تر - فا. ]<BR>۱- (ص فا.) مهاجر.<BR>۲- (اِمر.) محل کوچ، مرکز مهاجرت.<br>
فرهنگ فارسی معین
(نِ) [ تر - فا. ] ۱- (ص فا.) مهاجر. ۲- (اِمر.) محل کوچ، مرکز مهاجرت.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کوچ نشین . [ ن ِ ](نف مرکب ) کوچ نشیننده . مهاجر. مستعمره نشین . ◄ (اِ مرکب ) محل کوچ . مرکز مهاجرت . مستعمره . (فرهنگ فارسی معین ). کلنی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی