کوزه گر

کوزه گر. [ زَ / زِ گ َ ] (ص مرکب ) کلال را گویند و آنکه کوزه ها سازد. (آنندراج ). سفالگر و خزاف و آنکه کوزه می سازد. (ناظم الاطباء). کسی که کوزه سازد. (فرهنگ فارسی معین ). کلال . کواز. فخاری . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : دی کوزه گری بدیدم اندر بازار بر پاره گلی لگدهمی زد بسیار. خیام . رعیت و حشم پادشاه حکم ورا مسخرند بدانسان که کوزه گر را گل . سوزنی . بی دیده کی شناسد خورشید را هنر یا کوزه گر چه داند یاقوت را بها. خاقانی . گه ملک جانورانت کند گاه گل کوزه گرانت کند. نظامی . آن کاسه ٔ سری که پر از باد عجب بود خاکی شود که گل کند آن خاک کوزه گر. عطار. ای که ملک طوطی آن قندهات کوزه گرم کوزه کنم از نبات . مولوی . همچو خاک مفترق در رهگذر یک سبوشان کرد دست کوزه گر. مولوی . لب او بر لب من این چه خیال است و تمنا مگر آنگه که کند کوزه گر از خاک سبویم . سعدی . ساقی بده آن کوزه ٔ خمخانه به درویش کآنها که بمردند گل کوزه گرانند. سعدی . آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی . حافظ. گوهر جام جم از کان جهانی دگر است تو تمنا ز گل کوزه گران می داری . حافظ. - امثال : کوزه گر از کوزه شکسته آب می خورد .(آنندراج ).