کهک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کهک . [ ] (اِخ ) شهرکی است از حدود خراسان بانعمت و از وی نمک خیزد. (از حدود العالم چ دانشگاه ص ١٠٤).
کهک . [ ک ُ هََ ] (اِخ ) شهری است در سجستان، و آن را تیرکهک نیز نامند که از اعمال رخج و نزدیک بُست است . (از معجم البلدان ).
کهک . [ ] (اِخ ) مرکز بخش قهستان است که در شهرستان قم و در ٣٠ هزارگزی جنوب قم و ١٩ هزارگزی جنوب راه قم به اصفهان واقع است . کوهستانی و سردسیر است و ١٨٠٠ تن سکنه دارد. از آثار قدیم بقعه ای به نام امام زاده معصوم یا زینب خاتون و بقعه ٔ دیگری به نام چهارامام زاده دارد و تاریخ بنای آب انبار و مسجد آن سال ١١٢٣ هَ . ق . است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١).