کنجکاو
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(کُ) (ص.) کاوش کننده، جستجوکننده.<br>
فرهنگ فارسی معین
(کُ) (ص.) کاوش کننده، جستجوکننده.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کنجکاو. [ ک ُ ] (نف مرکب ) کنجکاونده . جساس . تفحص کننده . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). آنکه کنجکاوی کند. متفحص . غوررس . (فرهنگ فارسی معین ) : ای بسا گنج آکنان کنجکاو کان خیال اندیش را شد ریش گاو. مولوی . روستائی شد در آخر سوی گاو گاو را می جست شب آن کنجکاو. مولوی . رجوع به ماده ٔ بعد شود.
فرهنگ طیفی واژهدان
محقق فضول پژوهنده، دانشپژوه، متفحص، متتبع، متجسس دقیق، خردهبین پوینده، جوینده، پیجو، پیگیر، جستجوگر متحیر، حیرتمند
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی