کنت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کنت . [ ک َ ] (ع مص ) توانا و استوار گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
کنت . [ ک َ ] (ع اِ) نوعی از خرما. (از دزی ج ٢ ص ٤٩٢).
کنت . [ ک َ ن َ ] (ع مص ) درشت گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).