کمال‌الدین اسماعیل | قطعات | شماره ۱۴۸ - وله ایضا

کی بود؟ کی؟ که باز صدر جهان روی خیمه سوی عراق کند تا ز گرد رکاب او همه کس نوشداروی اشتیاق کند ای عجب! خود کسی چو من باشد که همه عمر در فراق کند مرگ خوشتر بود از آن که کسی زندگانی برین مذاق کند بخدایی که دست قدرت او ماه را عاجز محاق کند خیمه هفت پشت گردونرا پوشش این چهار طاق کند کین دل ریش آرزومندم تا که با وصلت اتفاق کند گر زند خنده یی دروغ زند ور کند شادیی نفاق کند