کمال‌الدین اسماعیل | قصاید | شماره ۱۹۲ - و قال ایضا

بزرگوارا در انتظار بخشش تو نمانده است مرا بیش از این شکیبایی سه شعر رسم بود شاعران طالع را یکی مدیج و دوم قطعه تقاضایی اگر بداند ثنا و اگر نداد هجا ازین سه گانه دو گفتم، دگر چه فرمایی؟