کمال‌الدین اسماعیل | قصاید | شماره ۱۱۰ - و قال ایضا

بخشید خواجه دوش مرا اسب خاص خویش و انصاف این بود همه از طبع مکرمش و ربا ورم نداری آنک برو ببین اسبیست تنگ بسته و لیکن بر آخورش