کمال‌الدین اسماعیل | غزلیات | شماره ۷۰

هر کرا زلف عنبرین باشد طبع اوبا وفا بکین باشد چون بود بر رخ تو طره تو نقش چین بر حریر چین باشد غمزه تو بچابکی ببرد دل که در هفتمین زمین باشد در سر زلف تو همی گردد که دلم بردو خود همین باشد نی بجان تو کش بدت آرم ورچه با ماه همنشین باشد رخت دل چون نهم بر هندو لاجرم حال او چنین باشد خو بزلف چرا سپردم دل؟ در جهان هندوی امین باشد؟ بی‌دل اندر جهان بسی گردد هر کرا درد نازنین باشد عاشقان رخ ترا باید که زر و سر در استین باشد ورنه هر ک از زر و سراندیشد عاشقی از صف پسین باشد