کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۶۴

زلف تو چو بروی تو افتد گویی در شب بچراغ می‌کنم دلجویی نی نی که سر زلف تو جای دل ماست کردی تو بجای دل ما نیکویی