کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۴۵

آمد گل و بلبلی ز دنباله اوی می‌نالد و سودکی کند ناله اوی؟ چون گل همه سر گذشت بلبل شنود بر خنده یی آرد غم یک ساله اوی