کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۳۲

گه می‌خوانی مرا و گه می‌رانی عاجز کردی مرا ز سرگردانی چون می‌نبری مرا چرا می‌خوانی؟ کز پای من آمدن نیاید دانی