کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۷۴۶

از بند سخن لبم چو بگشاد گره از خشم در ابروانش افتاد گره بادست حدیث من واو آب لطیف بر آب فتد ز جنبش باد گرده