کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۶۷۵

چون نیشکرم کرده ز بیداد جهان در سینه تنگ لفظ شیرین پنهان در خاموشی چو پسته در کنج دهان زنگار گرفتست مرا تیغ زبان