کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۶۵۷

پیوسته جونای بر دهن می‌زنیم هرچند که گویمت مزن می‌زنیم چون جامه بدست این و آن می‌دهیم چون چنگ بدست خویشتن می‌زنیم